Whitney & Londen, Engeland, 2001

Eind november zijn Steve en ik naar Engeland geweest. Steve vroeg mij mee te gaan omdat hij polyester body parts voor zijn Plymouth Scamp in Whitney (bij Oxford) op ging halen. En uiteraard is het leuker om met zijn tweeën te gaan. Een paar dagen voor we vertrokken, vroeg Steve nog naar mijn schoenmaat. Waar dat voor nodig was, bleek toen ik donderdagavond bij Steve en Marlou aankwam. KLOMPEN. Jawel, Steve had klompen geregeld en deze beschilderd. Die van hem in gifgroen en die van mij zwart met de tekst Repoman. In 1 woord: Geweldig!

 

Het hele weekend hebben we op die klompen rondgelopen en ik kan je vertellen dat het een bijzonder effect heeft op de mensen. Er zijn er zelfs die foto’s maken. Vrijdagmorgen vertrokken we al vroeg, de wekker ging om 5.00 uur. Wat een tijd als je die avond ervoor nog een halve fles whiskey hebt gedownload. We voeren met de SeaCat van Oostende naar Dover, zo’n 3 uur varen. Zo halverwege de middag waren we dan in Whitney aangekomen. Dylan was er nog niet dus we gingen even de stad cq. kroeg in. Om een uur of 6 gingen we weer terug. Na de onderdelen te hebben ingeladen, hebben we nog uitgebreid foto’s van diverse Mopar meetings bekeken. Omdat we nog geen hotel hadden geregeld, belde Dylan wat rond en we vonden een heel leuk Bed & Breakfast hotelletje. Gelukkig is hij ons voorgereden anders hadden we het nooit gevonden. Nadat hij was weggereden keerde hij weer om om te vragen wat we gingen doen. Uiteraard was het niet de bedoeling om daar te blijven en we spraken af die avond met zjin drieën wat kroegjes af te lopen. Om een uur of 8 gaf Dylan's vrouw ons een lift naar het centrum en al snel hadden we een leuke kroeg te pakken. Helaas is het waar dat de kroegen al om 11.00 sloten en zodoende waren we op tijd weer terug. Misschien maar beter ook want die korte nachtrust van de nacht ervoor en de reis had ons aardig vermoeid.

’s-Morgens kregen we een keurig ontbijt, alles erop en eraan. We waren er weer bijtijds uit want we hadden besloten de zaterdag in Londen door te brengen. Daar aangekomen hebben we eerst maar een hotel gezocht en de auto in de garage gezet. Verder gingen we maar met de bekende dubbeldekkers. Na het e.e.a. aan cultuurgoed te hebben bekeken was het al snel tijd om diverse kroegen te bezichtigen. Ook in Londen blijken die dingen al om 23.00 uur te sluiten (??) Maar gelukkig hadden we gedurende de avond al wat flyers gescoord zodat we nog wat clubs en dancings inkwamen.

En ik moet zeggen het was een geweldige avond, Engeland (althans Londen) bevalt me goed. Het was alleen een probleem om het hotel weer te vinden maar ook dat is weer goed gekomen. Vervelender was het toen ze ons bijna een uur te laat hadden wakker gemaakt. Snel het bed uit, ontbijtje naar binnen schuiven en met een rotgang naar Dover om daar aangekomen de boot nog te kunnen uitzwaaien. De eerste oerreactie moet nog in Nl. te horen zijn geweest. De volgende boot ging pas 's-avonds. Ik ben toen maar even uitgestapt om een peuk te roken zodat Steve ff Marlous kon bellen.

Ondertussen vroeg ik of er nog een andere mogelijkheid was om eerder terug te gaan. Gelukkig bleek dat we nog een boot naar Calais konden pakken. De kaartjesman probeerde het wel te vertellen maar had er de kans niet toe. Snel terug naar de auto en de boot op. Het is wel een stukje verder rijden maar altijd nog veel sneller dan wachten op de volgende boot naar Oostende. Aankomende augustus gaan we weer naar Engeland voor de Europese Mopar meeting. De Scamp zal tegen die tijd helemaal up and running zijn zodat we een partijtje mee kunnen blazen. Wil je meer weten over Mopar, kijk dan eens op www.mopar.nl